دوستان شيشه اي

در جستجوي عشق

خلوت ما و دوستان

عشق سنج

| 87/10/25 | 12:59 

می شود محو تماشا  خواهش

می نوازد صدای صفیری گوش را

می شود غرق هیاهو قلبم

باز می پوشد دشت سکوت

بار دیگر می روید سراب

من به تو می اندیشم

به همان رنگ قیاس

به زمانی که پوسید و نماند

من  تو را می خوانم

من تو را می خواندم

تو به من خندیدی

هیچ و تنها همین

و ولی من بودم

آنکه عاشق تر شد

موج میزد بیداد در او

من پشیمان بودم

دشت ناله ای کرد و بخفت

من سراسر فریاد

من همیشه ماتم

تو فقط رنگ شقایق دیدی

این همان دستی بود

که تو آن را سرنوشت می خواندی

در هم آمیخت و فرو پاشید سلسله ی جسمت را

..

.

.

.

.

.

گدا | 87/10/25 | 12:45 

می شود سکوت شب پر از صدای او

میرود به آسمان دو دیده ی غمش

می توان بر او نظاره گر شد و

لحظه ای گذشت از کنار او

 باز ببندی بر او دو چشم ...

باز برهنه پوش باد از تن نحیف او گذشت

می شود تبسمی به لب نشاند

قاصدک شد و نشست دقیقه ای

پیش این ندای راز

تا که بشکند بریزد غرور ز تو

چهره بسته ای که چه؟

آسمان پر از ستاره است

این همه فرار ز چه؟

بیش از این بهار کجا شکوفه کرد؟

آخر پایان | 87/10/25 | 12:37 

می کشید نفس به آخرِ آخرین آه و کشیدم

می چکید جدایی تو قطره قطره روبرویم

پشتمم سد ندامت می درید آبرویم

می خراشید عمر را پنجه های وحشی وقت

مثل اینکه عمر من نیز بر می بست رخت

میزد انگشت اشاره صبر و تحمل روی میزی

 بیرون آورد نا امیدی خنجر تیزی

آری !بزن آماده ام تا مرگ جاریست

چون پایان عشق تو همین داغداریست

نظر بدین واستون چی بذاریم؟ | 87/10/14 | 21:9 

ساعت

تصوير برتر روز

تنهايي و سكوت

نوشته هاي قبلي

نويسندگان

آخرين نوشته هاي ما

بازديد عاشقان

امکانات